به گزارش خبرگزاری تسنیم، تیم ملی فوتبال ایتالیا برای سومین بار متوالی از جام جهانی بازماند. تیم جنارو گتوزو در فینال پلی‌آف به بوسنی و هرزگوین باخت. جام جهانی ۲۰۲۶ با وجود قرعه‌کشی بسیار مطلوب بدون حضور آنها برگزار خواهد شد. شکست مقابل بوسنی به موضوع شماره یک در ایتالیا و رسانه‌های اروپایی تبدیل شده است. این فقط مربوط به این مسابقه خاص نیست؛ ایتالیا برای سومین بار متوالی از جام جهانی بازمانده است!

الساندرو دل پیرو گفت: ایتالیا اکنون در نظر کل دنیای فوتبال مایه خنده است. غیبت در سه جام جهانی متوالی قابل بخشش نیست. چطور کشوری با چنین تاریخی می‌تواند دهه‌ها در این مسابقات غایب باشد؟ ما ۲۰ سال است که در مرحله حذفی جام جهانی گل نزده‌ایم.

اسطوره تیم ملی ایتالیا با تأسف می‌گوید: «نسل بازیکنان درجه‌ یک جای خود را به نسلی از بازیکنان با میانگین عملکرد متوسط داده‌اند.»

ایوان زاتزارونی، سردبیر کوریره دلو اسپورت دلایل این شکست اخیر را شرح داد و البته خاطرنشان کرد که هیچ چیز در آن تصادفی نیست: «متأسفانه، شکست ما فقط سومین ناکامی متوالی نیست؛ این یک شکست سیستمی ملموس است، یک بحران ساختاری. این نتیجه منفی به دلیل اشتباه یک بازیکن، یک گل از دست‌رفته، یک کارت قرمز یا بدشانسی نیست. نه، این نتیجه نشان می‌دهد که پایه‌ها، قوانین و رویه‌های زیربنایی این پروژه ناقص هستند. این شکست ناشی از یک عنصر واحد نبود، بلکه به کل سازوکاری مربوط می‌شود که از آن پشتیبانی می‌کند. علل آن در تصمیم‌ها، سهل‌انگاری‌ها یا اقدام‌های خاص افرادی است که مسئولیت شخصی دارند. شکست فعلی یک مشکل گسترده سازمانی، اجتماعی و ایدئولوژیک است. صعود به جام جهانی به مسئله‌ای مربوط به عزت ملی تبدیل شده است؛ شرکت نکردن در تورنمنتی که به ۴۸ کشور گسترش یافته، واقعاً تحقیرآمیز است. همه باید مسئولیت بپذیرند و آن را با دیگران به اشتراک بگذارند.

ایگنازیو لاروسا، رئیس سنای ایتالیا گفت: ما به جام جهانی نخواهیم رفت. ما شادی کردیم، امیدوار بودیم، از چند تصمیم داوری مشکوک انتقاد کردیم، حتی از اینکه آنها به‌ طرز باورنکردنی جوان‌ترین بازیکن (اشاره به فرانچسکو اسپوزیتو) را برای زدن پنالتی اول فرستادند، متعجب شدیم. آیا این تصمیم گتوزو بود یا شاید بونوچی مغرور؟ اما در اعماق وجودمان، ما فقط نمی‌ترسیدیم؛ ما این را می‌دانستیم.

لوئیجی گارلاندو از روزنامه گاتزتا دلو اسپورت می‌گوید: آخرالزمان سوم وحشتناک است، زیرا دو مورد قبل از آن اتفاق افتاده است. بنابراین، این یکی فضای تکان‌ دهنده و حس فاجعه غیرقابل پیش‌بینی خود را از دست داده است. بله، این موضوع دارد عادی می‌شود. برای سومین بار متوالی ما در جام جهانی بازی نخواهیم کرد و هنوز در سال ۲۰۳۰، یعنی ۱۶ سال پس از آخرین حضورمان درباره آن صحبت خواهیم کرد. برای نخستین بار، کودکانی خواهیم داشت که بدون دیدن ایتالیا در جام جهانی به سن بلوغ می‌رسند. اشتباهات داوری؟ ما اشتباهات بیشتری مرتکب شدیم. حقیقت این است که بوسنی قوی‌تر بود و ما از فکر کردن به چگونگی پیشرفت خسته شده‌ایم و با این حال، آخرالزمان سوم بدترین است.

فابیو کارسا، مفسر اسکای ایتالیا معتقد است که شکست ایتالیا باید با استعفاهای دسته‌جمعی همراه باشد: گراوینا (رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا) که دو حذف مشابه را تجربه کرده است، نمی‌تواند چهار سال آینده سمت خود را حفظ کند. ما صعود نمی‌کنیم و همه در سمت‌های خود باقی می‌مانند؟ در کدام شرکت دنیا چنین چیزی اصلاً ممکن است؟ استعفا ندادن پس از دو جام جهانی از دست‌رفته، علمی‌تخیلی است.

اسکای اسپورت ایتالیا یکی از مقصران اصلی شکست یعنی الساندرو باستونی، مدافع تیم که در نیمه اول کارت قرمز دریافت کرد، را فراموش نمی‌کند: او هرگز در موقعیت‌های تک‌به‌تک درخشان نبود. تقصیر او در اخراج غیرقابل انکار است. بله، دوناروما توپ را خیلی پایین زد اما باستونی باید سعی می‌کرد توپ را بگیرد و شوت را دفع کند. در عوض، او تصمیم گرفت تکل بزند؛ یک خطا و یک کارت قرمز. این غیرمنطقی است.

رناتو مایسانی، روزنامه‌نگار کالچومرکاتو نیز طرفدار بازنگری جامع سیستم است: دوباره این اتفاق افتاد؛ شاید دردناک‌ترین شکل آن، در ضربه‌‌های پنالتی. آن پنالتی‌های لعنتی که شادی کمی برای ما به ارمغان آوردند و درد زیادی! حالا وقت آن رسیده که اعتراف کنیم: تیم ملی ما قادر به صعود به جام جهانی ۴۸ تیمی نیست. فدراسیون ما قادر به رساندن ایتالیا به جام جهانی، سه بار متوالی نیست. سه بار متوالی! حتی تیم‌های سطح متوسط هم می‌توانند این کار را انجام دهند.

لو فیگارو فرانسه هم نوشت: «جام جهانی ۲۰۲۶: یک شکست مفتضحانه دیگر برای ایتالیا که برای سومین بار متوالی از صعود به جام جهانی بازماند.»

لوکیپ (فرانسه) هم در مطلبی عنوان کرد: «خداحافظ ایتالیا؛ یک ناامیدی بزرگ برای یک نسل کامل از فوتبالیست‌های ایتالیایی.»

سخت است که خودتان را مجبور کنید بارها و بارها همان عبارات کلیشه‌ای، هرچند درست، را تکرار کنید اما همه‌ چیز باید تغییر کند. ما باید همه‌ چیز را از نو بسازیم! کسی باید کنار برود و فردی دیگر، با ایده‌های جدید، باید پیش بیاید. ما باید عاقلانه و منطقی عمل کنیم و مهمتر از همه، اشتباهات خود را بپذیریم. پنهان کردن مشکلات بی‌معناست اما اگر کسانی که فوتبال ایتالیا را اداره می‌کنند هنوز این را درک نکرده‌اند، امید کمی برای تغییر واقعی وجود دارد. شنیدن صحبت درباره اشتباهات داوری، بازیکنان قهرمان و «تمجیدها»، فقط پچ‌پچ‌های بی‌ربط و بی‌اساسی است که هیچ ایتالیایی شایسته آن نیست.

برای رسانه‌های اروپایی حذف ایتالیا نیز موضوع اصلی است.

روزنامه اسپانیایی اسپورت می‌نویسد: «ایتالیا، نفرینی که هرگز پایان نمی‌یابد.» و مارکا نوشت: «ایتالیا بزرگ‌ترین درام در فوتبال جهان است.»

ABola پرتغال نوشت: «چه تراژدی‌؛ ایتالیا دوباره نتوانست به جام جهانی راه یابد.»

Bild (آلمان) هم در مطلبی نوشت: «یک شکست شرم‌آور دیگر برای ایتالیا در مسیر جام جهانی!»

هواداران تیم ملی ایتالیا کاری جز تمسخر غم‌انگیز اوضاع نمی‌توانند انجام دهند. اهداف اصلی، الساندرو باستونی، مدافع تیم و جنارو گتوزو، سرمربی تیم، هستند.