به گزارش خبرگزاری تسنیم، با توجه به صعود ایتالیا به فینال پلی‌آف جام جهانی ۲۰۲۶ مروری بر گذشته آتزوری در جام‌های جهانی خالی از لطف نیست. آیا آخرین بازی ایتالیا در جام جهانی را به خاطر دارید؟ همان گاز گرفتن لوئیس سوارز بود که آن را افسانه‌ای کرد! تقریباً ۱۲ سال گذشته است؛ چه بر سر بازیکنان آن مسابقه آمد؟

به یاد دارید در تابستان ۲۰۱۴ چه می‌کردید؟ اگر طرفدار ایتالیا باشید، احتمالاً خوب به خاطر دارید و البته آن خاطرات چندان خوشایند نیستند. ایتالیایی‌ها در جام جهانی ۲۰۱۴ خود را در «گروه مرگ» یافتند. شروعی قدرتمند داشتند و انگلیس را ۲ بر یک شکست دادند. به نظر می‌رسید سخت‌ترین آزمون پشت‌ سر گذاشته شده است. چه کسی فکر می‌کرد کاستاریکای کیلور ناواس در این تورنمنت نمایشی بی‌نظیر ارائه دهد، به یک‌چهارم نهایی برسد و تنها در ضربات پنالتی مغلوب هلند شود؟

اما پیش از آن، کاستاریکا به شکلی شگفت‌انگیز اروگوئه را ۳ بر یک و ایتالیا را یک بر صفر شکست داد. قرار بود این دو تیم در دور سوم، در ۲۴ ژوئن مشخص کنند کدام‌ یک پس از انگلیس با رسوایی از رقابت‌ها کنار می‌رود. ما آن مسابقه و قهرمانانش را مرور می‌کنیم و ورود ایتالیا به پلی‌آف جام جهانی ۲۰۲۶ را پیش‌بینی می‌کنیم. امشب آنها مقابل ایرلند شمالی قرار می‌گیرند.

آیا سوارز ایتالیا را نفرین کرد؟بازی ایتالیا و اروگوئه در جام جهانی ۲۰۱۴ قطعاً تماشایی‌ترین مسابقه آن تورنمنت نبود. ریسک بازی بسیار بالا بود. نخستین موقعیت جدی تا دقیقه ۳۲ ایجاد نشد. آنجا بود که یکی از گزارشگران با دقت فریاد زد: «بوفون!» زیرا جانلوئیجی بوفون درست به‌ موقع از دروازه بیرون آمد و هم شوت لوئیس سوارز به گوشه دروازه و هم ضربه نیکولاس لودیرو را مهار کرد.

ایتالیایی‌ها مالکیت توپ را در اختیار داشتند اما نتوانستند در خط حمله موقعیت خطرناکی خلق کنند. این موضوع چندان آنها را تحت فشار قرار نمی‌داد؛ در صورت تساوی، ایتالیا با تفاضل گل صعود می‌کرد. در دقیقه ۵۸، سوارز با حرکتی عالی کریستین رودریگز را در موقعیت گل قرار داد اما او توپ را به بیرون زد.

با این حال، ناامیدی اروگوئه‌ای‌ها خیلی زود با خطای خشن کلودیو مارکیزیو جبران شد. او تکلی سنگین روی اگیدیو آرِوالو زد و مارکو مورنو، داور مکزیکی در میان تشویق اروگوئه‌ای‌ها بلافاصله کارت قرمز را نشان داد. از آن لحظه، مسابقه دیگر بی‌روح نبود.

بوفون تا جایی که می‌توانست مقاومت کرد و حتی شوت خطرناک سوارز را که با بیرون پا زده شده بود، مهار کرد اما در دقیقه ۷۹، لحظه‌ای واقعاً نمادین رقم خورد: در حالی که ادینسون کاوانی در جناح چپ برای کنترل توپ می‌جنگید، سوارز به سراغ یکی از ترفندهای قدیمی‌اش رفت و شانه جورجیو کیلینی را گاز گرفت. بلافاصله ضربه‌ای آرام به او خورد، صورتش را گرفت و روی زمین افتاد. در سوی دیگر، مدافع یوونتوس در حال دویدن و نشان دادن جای گاز بود. سوارز روی زمین نشست، اخم کرد و دندان‌هایش را به هم فشار داد. اگر آن زمان VAR وجود داشت، احتمالاً نتیجه بازی تغییر می‌کرد. با این حال حتی یک کارت زرد هم داده نشد.

سال‌ها بعد، کیلینی در زندگی‌نامه‌اش نوشت: «حقیقت این است که من حرکات او را تحسین می‌کنم. بدون این رفتارها، سوارز یک بازیکن معمولی می‌شد. آن روز اتفاق عجیبی نیفتاد. من تقریباً تمام مسابقه کاوانی را مهار کردم و در سطحی برابر بودیم. ناگهان احساس کردم شانه‌ام گاز گرفته شده است. همین. این شیوه او در کشمکش بدنی است.» او اضافه کرد: «من هم استراتژی مشابهی دارم. من و سوارز شبیه هم هستیم. مهاجمانی مثل او را دوست دارم. چند روز بعد از بازی با او تماس گرفتم. او نیازی به عذرخواهی نداشت. من هم در زمین مثل یک بازیکن بد رفتار می‌کنم و به آن افتخار می‌کنم. ترفندها و کمی عصبانیت ورزشی بخشی از بازی است. من آن را تقلب نمی‌دانم. برای شکست دادن حریف باید خلاق بود.»

سوارز بعدها از رفتار خود ابراز پشیمانی کرد. او توسط تیم ملی اروگوئه به مدت ۹ جلسه محروم شد و حتی درخواست کیلینی برای کاهش مجازات هم کمکی نکرد. سوارز گفت: «همسرم پرسید چه شده. به او گفتم فقط یک درگیری بود. من حقیقت را نپذیرفتم و این اشتباه بزرگی بود. به روان‌شناس مراجعه کردم و این کار کمکم کرد اشتباهاتم را بفهمم و رشد کنم. آن زمان واقعاً رنج کشیدم، چون خانواده و هم‌تیمی‌هایم را ناامید کرده بودم.»

یک دقیقه بعد از آن صحنه، گاستون رامیرز کرنری ارسال کرد و دیگو گودین با یک پرش بلند تنها گل مسابقه را به ثمر رساند. ایتالیا حتی با یازده بازیکن هم نمایش چشمگیری نداشت؛ چه برسد به وقتی که ۱۰ نفره شد. آنها نتوانستند راهی برای تساوی پیدا کنند. از آن زمان تا امروز نیز نتوانسته‌اند دوباره به جام جهانی برسند و در پلی‌آف‌ها مقابل سوئد و سپس مقدونیه شمالی شکست خورده‌اند. شاید سوارز آنها را نفرین کرده باشد؟

در مورد اروگوئه، بدون لوئیس سوارز، آنها در دور اول مرحله حذفی توسط کلمبیا حذف شدند؛ جایی که خامس رودریگزِ فوق‌العاده در دقیقه ۵۰ دبل کرد.

قهرمانان آخرین بازی ایتالیا در جام جهانی اکنون چه می‌کنند؟

جانلوئیجی بوفون بیایید به ترتیب پیش برویم و از ایتالیایی‌ها شروع کنیم. بوفون در تابستان ۲۰۲۳ در ۴۵ سالگی و با باشگاه زادگاهش پارما از فوتبال خداحافظی کرد. او در سری B طی ۱۸ بازی ۲۱ گل دریافت کرد؛ یعنی با وجود سن بالا تنها یک مهره تزئینی نبود. بوفون بلافاصله مدرک مدیر ورزشی گرفت و به‌ عنوان هماهنگ‌کننده تیم ملی مشغول به کار شد، سمتی که همچنان بر عهده دارد.

آندره‌آ بارزالی بارزالی در سال ۲۰۱۹ از فوتبال خداحافظی کرد؛ در حالی که تا ۳۸ سالگی در یوونتوس ماند. او گفته بود: «وقتی یوونتوس دیگر به من نیازی نداشته باشد، کفش‌هایم را آویزان می‌کنم.» و واقعاً هم همین کار را کرد. از تابستان ۲۰۲۵، او در کادر فنی تیم ملی زیر ۲۱ سال ایتالیا فعالیت می‌کند.

جورجیو کیلینی کیلینی نیز پنج سال بعد از آن تورنمنت از فوتبال بازنشسته شد. او در دوران بازیگری آن‌قدر دلبسته لس‌آنجلس گلکسی شد که پس از بازنشستگی یکی از مالکان مشترک این باشگاه گردید. با این حال، تمرکز اصلی او یوونتوس است؛ جایی که این مدافع سابق، اکنون مدیر استراتژی فوتبال است و البته صادقانه باید گفت که این باشگاه در این بخش با چالش‌هایی روبروست.

لئوناردو بونوچی آخرین عضو مثلث مشهور خط دفاعی ایتالیا نیز در سال ۲۰۲۴ بازنشسته شد اما این پایان دوران بازیگری‌اش در فنرباغچه رقم خورد. بلافاصله پس از آن وارد کار در تیم ملی ایتالیا شد: ابتدا در بخش جوانان به عنوان دستیار و از تابستان گذشته به‌عنوان مربی توسعه فنی تیم بزرگسالان.

متئو دارمیان دارمیان یکی از معدود بازیکنانی است که همچنان فعال است. درست است که دیگر ستاره اصلی نیست اما کجاست؟ قرارداد این مدافع با اینتر در پایان فصل تمام می‌شود؛ پنجمین دوره همکاری او با باشگاه میلان. در این مدت، دارمیان هفت جام از جمله دو قهرمانی (و احتمالاً سومی که در راه است) کسب کرده است.

ماتیا دی‌شیلیو او هم هنوز رسماً بازیکن است؛ اما تنها روی کاغذ. زیرا در ۳۳ سالگی از تابستان ۲۰۲۵ تاکنون بدون تیم مانده است.

کلودیو مارکیزیو و آندره‌آ پیرلو مارکیزیو این روزها در زمینه مدیریت برنامه‌ها فعالیت می‌کند، پیرلو هم‌تیمی سابق او در خط میانی پس از دوران نه‌چندان موفقش در یوونتوس، فاتح کاراگومروک و سمپدوریا راهی امارات شد. او از تابستان گذشته هدایت دبی یونایتد را بر عهده دارد. این باشگاه هنوز به موفقیتی نرسیده اما شاید زمان لازم باشد؛ زیرا اکنون در لیگ برتر محلی حضور دارد.

تیاگو موتا او سابقه هدایت جنوا، اسپتزیا، بولونیا و یوونتوس را دارد و اکنون تقریباً یک سال است که بدون تیم است.

مارکو پارولو پارولو اکنون سرمربی تیم جوانان میلان است.

آنتونیو کاسانو کاسانو کسی که دائماً با نقل‌قول‌ها و اظهارنظرهای رنگارنگ خوراک خوبی برای رسانه‌ها فراهم می‌کند. اتفاقاً ماریو بالوتلی نیز زمستان امسال به امارات رفت و به باشگاه الاتفاق پیوست. در مورد خاورمیانه به طور کلی، مارکو وراتی هم‌اکنون در آن منطقه حضور دارد. او از ژوئیه ۲۰۲۵ برای باشگاه الدحیل قطر بازی می‌کند اما تاکنون نتوانسته به موفقیتی دست پیدا کند.

چیرو ایموبیله نیز می‌توانست در آسیا بازی کند اما فعلاً به هر فرصت باقی‌مانده در اروپا چنگ می‌زند. در ماه فوریه، پاریس او را با امید اینکه تجربه‌اش بتواند به حفظ جایگاه تیم در لیگ ۱ کمک کند، جذب کرد. عملکرد او متوسط بوده است: تنها یک گل در هفت مسابقه لیگ.

چزاره پراندلی نیز از زمان جدایی‌اش از فیورنتینا در سال ۲۰۲۱ مربیگری نکرده است. پس از چهار سال استراحت، او اکنون به‌ عنوان مدیر فنی در تیم ملی ایتالیا فعالیت می‌کند.

اما بازیکنان تیم ملی اروگوئه چه می‌کنند؟لوئیس سوارز هنوز کنار لیونل مسی در اینتر میامی می‌درخشد و ادینسون کاوانی سه سال گذشته را در بوکا جونیورز سپری کرده است. فرناندو موسلرا نیز از سال ۲۰۲۵ در آرژانتین و برای استودیانتس بازی می‌کند.

در این میان، دیگو گودین از دو سال پیش که در کشور خود بازنشسته شد، وارد مربیگری نشده است. برخلاف شریک دفاعی به‌ ظاهر ابدی‌اش، خوزه ماریا خیمنز که همچنان در اتلتیکو حضور دارد و دیگو سیمئونه به‌ سختی می‌تواند خط دفاعی تیمش را بدون او تصور کند. کریستین استوانی نیز همچنان در لالیگا بازی می‌کند؛ در ۳۹ سالگی هنوز برای خیرونا مؤثر است و در ۱۴ مسابقه این فصل در همه رقابت‌ها چهار گل به ثمر رسانده است.

گاستون رامیرز (بوستون ریور) و نیکولاس لودیرو (ناسیونال) در کشورشان بازی می‌کنند، در حالی که کریستین رودریگز دوران حرفه‌ای خود را در سال ۲۰۲۳ در FNL اروگوئه به پایان رساند. هافبک دفاعی سرسخت و جنگنده، اگیدیو آرِوالو نیز همین مسیر را رفت؛ هرچند آخرین باشگاه او ساکاچیسپاس در گواتمالا بود.