درست خاطرم نیست احتمالا سال ۱۳۵۴ و یا ۵۵ و روز تعطیلی بود. دوست و همکلاسی دانشگاه که فامیلشان از استرالیا استیک وارد و به رستورانهای تاپ تهران میفروخت به دنبالم آمد و گفت فلانی بیا برویم باشگاه سوارکاری شاهنشاهی حوالی استادیوم آریامهر تا استیکهای سفارشی رستورانشان را تحویل بدم. زمانی به محل رسیدیم که مسابقه پرش با اسب به اتمام رسیده بود و شرکت کنندگان و تماشاچیان در محوطه حصار شده ایی که پرش با اسب در ان صورت می‌گرفت در گروه‌های چند نفری دورهم گرد آمده و ضمن گفتگو به صرف ناهار مشغول بودند. دوستم رفت و سفارشی ها را به رستوران تحویل داد و با دو بشقاب غذا برگشت. مشغول خوردن الیویه و مرغ سوخاری ها بودیم و از راه دور نضاره گر حضار که قیافه هایشان را از طریق مطبوعات و رادیو و تلویزیون دیده بودیم و میشناختیم. منجمله خانوم های ورزشکار و اسب سوار مثل لیلی امیر ارجمند و این جناب آتابای که دور یکی ازین گروه‌ها با ان شلوار و چکمه و شلاق سوارکاری در زیر بغل حضور داشت. دو نوجوان خردسال ۱۰ و یا ۱۲ ساله با کیسه ایی در دست مشغول جمع آوری شیشه‌ نوشابهای بودند که مدعوین پس از صرف غذا در کنار پایشان ردی چمن قرار می‌دادند. ان چه که پس از سالها هنوز در خاطرم زنده است مشاهده رفتار جناب اقای آتابای با ان دو کودک بود. ایشان از راه دور مسیرشان را دنبال می‌کردند و هر از چند گاهی مثل عقاب به سمتشان هجوم می‌بردند تا از این کار منعشان کنند. با حیرت ریس فدراسیون فوتبال کشورم را می‌دیدم که با بروشوری در دست به سمتشان یورش میبرد و ان دو کودک چطور جا خالی می‌دهند و شیشه ها را بر می‌دارند و از لابلای نرده های چوبی دور میدان در می‌روند. درست مثل تعقیب وگریز تام اند جری! دو و یا سه سالی طول کشید تا انقلابی شد و ان باشگاه‌ هم درش تخته شد و ان شد که همه میدانیم. نمی‌دانم کار ان اسب ها به کجا کشید.ولی میتونم حس بزنم که ان دو کودک احتمالا جزو بسیجی های آینده شدند و یا ژنرال های میلیاردر آتی سپاه که همه امور این ملت توی دستشان افتاد...همانهایی که از میانشان امثال تاج و ساکت و رفیقدوست ها و نماینده مجلس ووو امثالهم شان بر خاستند تا وبال گردن مردمی بشوند که پدر بزرگهایشان با امید و آرزو خون دادند تا انقلاب مشروطیتی به ثمر برسد قانون و عدالت بر این مملکت حکمفرما باشد و کار ها در دست کاردان لایق بیفتد نه زد و بند و وابستگی ها فامیلی و گروهی معیار رسیدن هر نالایقی به پست و رتبه. ۱۲۰ سالی را از دست دادیم و نسل‌های از میان رفتند. باز میبایست منتظر بودو ببینیم عاقبت ای سرزمین چه خواهد شد. پاینده باشی ایران!!!