ازبکستان و عراق همواره در سطحی نزدیک به ایران قرار داشته‌اند و این امر ریشه در روان‌شناسی مشترک منطقه آسیای میانه و شرایط اقتصادی این کشورها دارد. جالب است که میان افت تیم‌های ملی کشورهایی با فوتبال نمایشی مانند قطر، امارات و عربستان و موفقیت فوتبال‌های بومی مانند ایران و ازبکستان، رابطه مستقیمی وجود دارد. در سطح باشگاهی، ایران و ازبکستان شاید در مقایسه با کشورهای ثروتمند منطقه که ستارگان بازنشسته را جذب می‌کنند، موفقیت کمتری داشته باشند. اما به دلیل همان DNA فوتبالی که تنها اندکی ضعیف‌تر از ستارگان بین‌المللی است، این دو کشور همواره استعدادهای تازه‌نفس را به تیم‌های پایه و ملی تزریق می‌کنند. هرچند این استعدادها بعدها مانند ماشاریپوف، اورونوف، طارمی، آزمون و ستارگان عدیده عراقی راهی لیگ‌های خارجی می‌شوند و به تضعیف لیگ داخلی می‌انجامند، اما در عرصه تیم‌های ملی همواره نسبت به کشورهای عربی برتری خواهند داشت. عراق نیز از این قاعده مستثنی نیست و قدرت فنی بالای این تیم بر همگان آشکار است. مشکل اصلی این سه کشور در مدیریت ناکارآمد و ساختارهای فاسد آن‌ها نهفته است. در صورت استقرار دموکراسی، حتی با وجود فقر اقتصادی، این کشورها در عرصه باشگاهی نیز می‌توانند از کشورهای حاشیه خلیج فارس پیشی بگیرند.

arasradio ضمن اینکه نوشته ی شما رو بجز یک مورد جا افتاده کاملا قبول دارم اما از طرفی هم میگم بعضی وقتها واقعا چاره ی دیگه ای نیست بجز کله ی سگ بار گذاشتن وقتی که قرار نیست سودی به ما برسد و فقط و فقط ضرر میرسد دقیقا مثل حالت امروز جامعه ی بلا زده ی ما. شاید خیلی سختگیرانه و ضد مردمی و ضد حقوق انسانی باشه ولی بعضی مواقع برای نجات تمام بدن از مرگ مجبوری پای قانقاریا گرفته را از مفصل ران بکنی بندازی آشغالی تا اینکه بخوای تلاش بکنی با بتادین و بانداژ خوبش کنی. مطلب جا افتاده هم بجز دموکراسی و فساد زدایی من فکر می کنم تنه ی اصلی که دوپای دموکراسی و فساد زدایی بهش وصل میشه و اگر نباشه فقط دوتا پای کرم خورده ی بی مصرف بیشتر نیستن بحث حکومت ملی هست ولو در فقر اقتصادی، جبر سیاسی، خفقان اجتماعی و درماندگی جمعی چون با اون اولی میشه تنهایی سر کرد ولی با تمام چیزای دیگه ولی بدون اون اولی فحش هم نمیشه داد چه برسه به زندگی و رشد و پیشرفت مصداق عینی و تجربه شده و بارزش هم انقلابیون پنجاه و هفتی و جمهوری اسلامی که اینها حتی کسایی ازشون که نام خودشون رو ملی گذاشته بودن از اساس و روز نخست تا همین امروز و الان دنبال هرچیزی رفتن بجز حکومت ملی و ملی گرایی منهای نژاد پرستی و برتری جویی نتیجه ی زحمات حضرات هم معجونی هست که کفگیر کفگیر دارن چهل و هشت سال میریزن تو حلقوم تک تک مون!

کاهش سهمیه جمهوری اسلامی. هر کسی برای جمهوری اسلامی بازی کند، بایکوت

درست میگی arya1985 عزیز. کاملا

معضلی به نام جمهوری اسهالی که اظهر من الشمسه هموطن گرامی آریای عزیز. اون عامل اصلی هست. رفتن این جکومت موجب حتی بازگشت افتخارات باشگاهی به ایران خواهد شد. ایران میتونه همه ورزش آسیا را یک جا در اختیار بگیره. همانطور که گفتم مشکل تیمهای آسیای میانه سیستم فاسد و زیر ساخت هاست.