محسن صالحی - ایران اینترنشنال؛ دقیقه ۷۲ بازی استقلال و تراکتور، لحظاتی پس از گل مردود آبی‌ها ، صحنه‌ای به ثبت رسید که درد و غم این روزها را چند برابر کرد؛ روزهایی که هنوز نمی‌دانیم دقیقاً چند نفر از ما جان باخته‌اند و چند پیکر بی‌جان همچنان در سردخانه‌ها منتظر شناسایی هستند.

از ساپینتو انتظاری نیست، اما آقای بیژن طاهری و آقای وریا غفوری، روی سخن با شماست. از زبان سعدی می‌گویم: «تو کز محنت دیگران بی‌غمی / نشاید که نامت دهند آدمی». این بیت، فراتر از یک شعار اخلاقی، بنیان یک جهان‌بینی عمیق در فرهنگ ماست که بر ضرورت همبستگی انسان‌ها بنا شده است.

ما انسان‌ها «اعضای یک پیکر» هستیم؛ پیکری که این روزها زخمی، رنجور و نحیف است. شما که نسبت به جان‌های از دست رفته بی‌تفاوتی می‌کنید، در واقع پیوند خود را با مفهوم انسانیت گسسته‌اید. اگر «آدم بودن» به معنای درک رنج دیگری است، پس خوشحالی شما در زمانه شلیک به پیکر جوانان وطن، نوعی مرگ اخلاقی است. شما شاید به ظاهر زنده باشید، اما از منظر وجدان، سقوط کرده‌اید.

آیا گمان می‌کنید با سکوت و بی‌طرفی در امان می‌مانید؟