صفحه شخصی: omidfan


تیم محبوب در لیگ برتر: پرسپولیس

مشارکت:

شروع: ۳۰ آذر ۱۳۹۱ (حدود ۷ سال پیش)
لینک‌ها: ۰
عکس‌ها: ۰
ویدیوها: ۰
نظرات: ۴۷ (میانگین موافقان: ۲۱ نفر)
اعتبار پیش‌بینی: ۱۰۰۰

رأی دریافتی:

۰ ۰ ۰


پرطرفدارترین نظر ارسالی در سه‌ماهه اخیر:

حدود ۲۲ روز پیش omidfan در مورد «این ویدیو» گفت: ۶۸ موافق
متن طولانی است. این متن رو مینویسم و مطمِئنم که یه عده رو خواهد سوزوند. البته بعضی از سوزشها خوب هست چون بعد از اتمام سوزش شاید اثری موندگار در ذهنها بگذاره. اولین چیزی که بعد از خروج از ایران متوجهش شدم و بدطوری هم تو ذوقم خورد این توهم هوش ایرانی بود. که آی ما ملتی هستیم که هوش آریایی مون شهره خاص و عام هست. بعد اومدم اروپا در یکی از دانشگاههای اینجا مشغول تحصیل شدم و اتفاقن ایرانیهای زیادی هم بودن و من فرصت داشتم مقایسه کنم. ایرانیها مردمانی کاملا معمولی و حتی گاها با خلاقیت پایین بودند. بعد به عنوان مهندس وارد کار صنعت شدم و اتفاقن ایرانیها هم بودند. اینجا هم ایرانیها کاملا معمولی و با خلاقیت خیلی پایین بودند. (منظور مجموعه ایرانیهاست نه تک و توک استثنا که فقط بلدیم به اونها ببالیم) در عوض در اکثر تجربیات من چه در داخل و چه در خارج یک مشخصه همیشه تکرار میشد. مردمانی که در زندگی بیشتر بخش هیجانی مغزشون به صورت اتوماتیک در حال کار کردن هست و بخشهای دیگه مغز که شامل تحلیل، مقایسه و راه رفتن محاسبه شده در خطوط خاکستری طیف زندگی است تعطیل باقی مانده. موقعیتهای اجتماعی هم چه در داخل و چه در داخل برای ارتقای جامعه نیست که برای ارضای باگهای ذهنی فردی است. بنابراین در جوامع ما راه رفتن در خطوط خاکستری طیف زندگی برای مصالح اجتماعی همواره قربانی احساسات مذهبی، قومی، عواید هیجانی سریع الوصول و گروهی میشه. ایرانیها در عمل مردمی با عزت نفس پایین و در شعار مردمانی با ادعای .... پاره کن هستند که به اندکی جوگیر شده و سودای گنده وزیدن به سر می پرورانند. نمونه هاش در زندگی اجتماعی روزمره زیاد هستند: در فوتبال یک مربی با کلاس جهانی اوردیم شروع کرد نتایج خوب گرفتن. با قهرمان اروپا مساوی کردیم با ارژانتین و اسپانیا ابرومندانه بازی کردیم سالها در آسیا سربلند میکردیم و حرفی برای گفتن داشتیم. اما باز جوگیر شدیم. خودشیفتگی زد بالا. آنچنان ادعا کردیم و به مربی تاختیم و توقع بازی هجومی داشتیم که گویی فقط 4 تا مسی و سه تا رونالدو رو نیمکت ذخیره مون تو نود دقیقه بازیهای رسمی سن ایچ مک میزنن و ما داریم بهترین بازیکنان دنیا رو با نتایج یک هیج ناپلئونی تحقیر میکنیم. بفرما. این هم فوتبال هجومی. این بازی تیم ملی رو مشاهده کنید که تو تمام کورسهاش بازیکنان نا آماده ایران جا موندن و به حق به عراق باختن. مقایسه کنید با بازی ایران عراقی که 3-3 مساوی شد و نقطه شروع انتقادها از کیروش بود. حالا یاد میگیریم که چرا کیروش اصرار داشت بازیکنش از لیگهای اروپا بیان یا اگه قراره از لیگ بازیکن بگیره چرا باید اردوهای بلند مدت برگزار کنه تا از نظر بدنی امادشون کنه. بعد همین خودشیفته هایی مثل ذوالقاقارنسب میگفتن همه جای فوتبال روز دنیا تیم ملی فردای بعد از بازی لیگ بازی میکنه. آقایون و خانمهای عقل کل به داشته هاتون نگاه رویایی نداشته باشید و واقعی زندگی کنید. دهه هفتاد میلادی که به لطف کارتل اوپک بحران نفتی در دنیا ایجاد شد عواید نفتی و درامد کشور به ناگه سر به فلک گذاشت. حضرت والا شاهنشاه آریامهرجوگیر شدن از طرفی خیلی مسخره پول نفت تزریق شد به جامعه سنتی و بدون زیرساخت و از طرفی هم همایونی شروع کردن به قدقد اضافی برای ابرقدرتهای تشنه نفت چرا؟ چون خودشیفتگی آریایی شون زده بود بالا و بدون توجه کافی به داشته ها رویاشونم زد بالا . ظرف 4 سال دودمانش در هم پیچید و مملکت این شد. سال 76 خاتمی شد رییس جمهور با 30 میلیونی که از استبداد به تنگ اومده بودن و به سید خندان رای دادن. فضای سیاسی باز شد رشد و رونق اقتصادی و سرمایه خارجی و داخلی و روابط خوب با دنیا شکل گرفت (به صورت نسبی). بعد مردم آخر دوره گریه همون سید خندان رو تو دانشگاه تهران در آوردن و مسخره اش کردن چرا؟ چون باز خودشیفتگی آریایی و جوگیر شدن ملت زد بالا. آقایون و خانمهای جوجه فکلی که تازه 4 تا کتاب تو همون دوران خاتمی خونده بودن انتظار داشتن کابینه و مجلس در حد احزاب سوسیال دموکرات اسکاندیناوی باشه کمترش اگه باشه به لیاقت اریایی برمیخوره در حالی که همشون شادگان و لرستان و کوت عبداله و دزفول و بلوچستان رو ندیده بودن که خشابهای قبایل همسایه برای دعوای سر پفک بچه هاشون پر و خالی میشه. یا میلیونها ادمی که تو ایران نون خور سپاه و دم و دستگاه راست افراطی هستند رو از مردم جدا میدونستن. متاسفانه تا وقتی چنین مردمی هستیم که کودکانه انتخابهامون و هورا کشیدنهامون و نعره کشیدنهامون بر اساس تحلیل مقایسه و مصالحه منطقی نیست اوضاع ملتمون در تمام عرصه های اجتماعی و سیاسی داغون خواهد بود.