«مسلما هیچ‌کس با تولید سریال طنز و استفاده‌های جدی و فکاهی از فوتبال مخالف نیست، اما به شرط آن که حق و حقوقش پرداخت شود. بروید بخوانید ببینید همین پایتخت چه درآمدهای افسانه‌ای عجیبی برای صداوسیما داشته و در فصل‌های مختلف چه اسپانسرها و حامیان گردن‌کلفتی پشت آن ایستاده‌اند. حتی دستمزد و سود مالی عوامل این مجموعه هم در استانداردهای خود تلویزیون بی‌نظیر است اما همین‌ها به فوتبال که می‌رسند سر کیسه را سفت می‌کنند؛ انگار با بچه یتیم طرفند.‌»

به گزارش ایسنا، رسول بهروش در یادداشتی در روزنامه همشهری نوشت: «تا به حال هزار بار دیده‌ایم که حتی بزرگ‌ترین و نامدارترین شبکه‌های تلویزیونی جهان هم هنگام پخش اخبار ورزشی و اعلام نتایج فوتبال، صرفا چند تصویر از دیدارهای برگزارشده به نمایش می‌گذارند و مطلقا خبری از پخش ویدئو در کارشان نیست. این قاعده حتی در مورد شبکه‌های دولتی هم مرسوم است؛ چنان‌ که مثلا در انگلستان شبکه بی‌بی‌سی اجازه پخش یک ثانیه از مسابقات لیگ برتر این کشور را ندارد.

این نشانه حرمتی است که به‌درستی به مالکیت فوتبال بر فوتبال داده می‌شود؛ این که برای تولید این کالا هزینه‌های نجومی (شامل دستمزد مربیان و بازیکنان و مخارج سفر و اسکان و خورد و خوراک و ...) پرداخت شده و صرفا کسانی حق بهره‌برداری از آن را دارند که پولش را داده باشند. به این ترتیب انحصار هرگونه استفاده از تصاویر مسابقات فوتبال فقط مربوط به شبکه‌هایی است که حق پخش آن را خریده باشند.

این حرف‌ها اما در ایران جوک است، افسانه است. اصل مسابقات که به‌‌صورت مجانی روی آنتن می‌رود و حتی تلاش‌های مجلس قانونگذار برای مجاب کردن صداوسیمای انحصاری به پرداخت پول بابت این موضوع هم به جایی نمی‌رسد. این یعنی گردن این نهاد خیلی کلفت و سنبه حسابی پرزور است.

کاش فقط اصل مسابقات بود که به تاراج می‌رفت. صداوسیمای ایران که برای خرید و پخش امثال کلید اسرار یا سریال‌های بنجل چینی و کره‌ای سبیل طرف خارجی را چرب می‌کند، در کنار پخش رایگان مسابقات فوتبال داخلی، کلی هم خوراک برای برنامه‌های جانبی می‌گیرد؛ از بخش‌های مختلف اخبار ورزشی تا فوتبال برتر و ویدئوچک و شب‌های فوتبالی و ورزش و مردم.

یعنی این همه آنتن پر می‌شود و مخاطب پای کار می‌آید اما تلویزیون یک پاپاسی به فوتبال نم پس نمی‌دهد. حالا پای فوتبال حتی به تولیدات نمایشی هم باز شده؛ به جایی که امسال سریال پربیننده پایتخت رسما از فضای یک بازی مهم لیگ برتری با اسامی و عناوین واقعی استفاده کرد؛ از۲ باشگاه بزرگ و مردمی پرسپولیس و نساجی تا نام حقیقی بهتاش فریبا، بازیکن سابق استقلال که گویا دل خوشی هم از این ماجرا ندارد.

اما فوتبال سفره رنگین بی‌صاحب است، خوان حراج شده‌ای که پایتخت هم از آن لقمه‌ای برمی‌گیرد و می‌رود.

مسلما هیچ‌کس با تولید سریال طنز و استفاده‌های جدی و فکاهی از فوتبال مخالف نیست، اما به شرط آن که حق و حقوقش پرداخت شود. بروید بخوانید ببینید همین پایتخت چه درآمدهای افسانه‌ای عجیبی برای صداوسیما داشته و در فصل‌های مختلف چه اسپانسرها و حامیان گردن‌کلفتی پشت آن ایستاده‌اند. حتی دستمزد و سود مالی عوامل این مجموعه هم در استانداردهای خود تلویزیون بی‌نظیر است اما همین‌ها به فوتبال که می‌رسند سر کیسه را سفت می‌کنند؛ انگار با بچه یتیم طرفند.‌»

این خبر حدود ۲ ماه پیش فرستاده شده است.
← لطفاً ثبت‌نام کنید یا واردشوید و نظر خود را اضافه کنید.